Το Smart, η κυρία και το poodle.

Σήμερα το πρωί κατέβηκα στο κέντρο για κάποιες δουλειές. Γυρνώντας σπίτι κι ενώ βρισκόμουν μέσα στο Taxi βλέπω από το παράθυρο δίπλα μας στο φανάρι ένα Smart. Η οδηγός είχε στην αγκαλιά της ένα poodle.

Κι ενώ στην αρχή γέλασα και θαύμασα το Πουντλάκι (άλλο ένα υποκοριστικό για την αγαπημένη μου φυλή), στη συνέχεια δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ τον κίνδυνο μιας τέτοιας κατάστασης.

Σε ένα λοιπόν φρενάρισμα της κυρίας τι θα συμβεί στο σκύλο;

⁃ Θα κολλήσει στο τιμόνι σπάζοντας το λαιμό του;

⁃ Θα ανοίξει ο αερόσακος και θα τον κάνει κιμά;

⁃ Θα πεταχτεί στο παρμπρίζ;

Πολλές οι εκδοχές που μπορεί να σκεφτεί κανείς.

Το θέμα λοιπόν είναι να είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι για την ασφάλεια των τετραπόδων φίλων μας.

Οι επιλογές μας είναι οι εξής δύο:

1. Ζώνη αυτοκινήτου ειδικά σχεδιασμένη για σκύλους που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί από διάφορα pet shops.

2. Ειδικά σχεδιασμένα crates που μπαίνουν και τοποθετούνται σωστά στο αυτοκίνητο.

Όλες οι άλλες λύσεις αγαπημένοι μου δεν θεωρούνται λύσεις.

Στέλνω τα φιλιά μου στο poodle της κυρίας ελπίζοντας (η κυρία βεβαιώς βεβαιώς) να διαβάσει καλοπροαίρετα το άρθρο μου.

Ζώντας με έναν εργασιακό γερμανικό ποιμενικό.

Το μόνο σίγουρο είναι πως είναι σκυλί για πολύ λίγους. Αυτό το πανέμορφο και πανέξυπνο ζώο είναι τόσο διαφορετικό από τα άλλα που μόνο αν ξέρεις τι σε περιμένει είναι καλό να το αποκτήσεις.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η αστυνομία χρησιμοποιεί τα συγκεκριμένα σκυλιά για περιπολία, διάσωση κι έρευνα για εύρεση ναρκωτικών και εκρηκτικών.

Το ισχυρό τους ταπεραμέντο είναι αυτό που θα δυσκολέψει περισσότερο τον μέσο ιδιοκτήτη.

Το επικίνδυνο της συγκεκριμένης φυλής είναι πως αν βρεθούν σε λάθος χέρια γίνονται ανεξέλεγκτοι κροκόδειλοι.

Κάνοντας κατάθεση ψυχής θα πω πως ο Ράστα με δυσκόλεψε και με δυσκολεύει ακόμη, σε πολλές φάσεις της εκπαίδευσης του. Ανά τακτά διαστήματα με δοκιμάζει μήπως μπορέσει να πάρει τον έλεγχο μιας και είναι πολύ κυριαρχική φυλή.

Έχοντας όμως επενδύσει πολύ προσωπικό χρόνο σε προπονήσεις και στην κοινωνικοποίηση του μαύρου μου έρωτα, όπως τον αποκαλώ, μπορώ επίσης να καταθέσω πως η αφοσίωση που βγάζει το βλέμμα του είναι μοναδική.

Η αγάπη του για τον άνθρωπο του και κατ’επέκταση για την οικογένεια του είναι κάτι που το νιώθεις ότι βγαίνει από μέσα του και αισθάνεσαι αυτή τη σιγουριά πως είναι αυτός που θα μπει μπροστά αν έρθουν τα δύσκολα.

Ναι, αν σε σεβαστεί θα είναι ότι καλύτερο σου έχει συμβεί. Αν όχι, την έκατσες. 😜

Πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς σκύλους;

Σήμερα το βράδυ και ενώ έβαζα την Λυγερή για ύπνο ήρθε ο Snow στο κρεβάτι της και επίμονα προσπαθούσε να πάρει ένα κουκλάκι. Γελάσαμε τόσο πολύ με την φάτσα του που την ρώτησα:

«Λυγερή πως θα ήταν η ζωή μας αν δεν είχαμε σκύλους;»

Η απάντηση ήταν καθηλωτική:

«Νομίζω πως δεν θα γελάγαμε ποτέ».

Η απάντηση της όσο κι αν ήταν μέσα στην υπερβολή της ενήλικης λογικής μας, με έκανε να νιώσω μια ευχαρίστηση στην ψυχή.

Γιατί αυτά τα πλάσματα σου δίνουν συνεχώς κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια αλλά όντως αγγίζει την ψυχή.

Ζώντας με ένα Toy Poodle.

Οι περισσότεροι το βλέπουν και το αποκαλούν σφουγγαρίστρα. Άλλοι λένε πως είναι ένα μικρόσωμο σκυλί που γαβγίζει συνέχεια. Κι άλλοι πως είναι σκυλί του καναπέ.

Και όλοι έχουν άδικο!

Αν δεν ζήσεις από κοντά ένα toy poodle δεν ξέρεις τι πάει να πει εξυπνάδα στον σκύλο. Το μυαλό τους δουλεύει σε χίλιες στροφές! Κατά την ταπεινή μου γνώμη, κάνει ακόμα και συνειρμούς.

Όπως βέβαια όλα τα σκυλιά θέλει εκπαίδευση γιατί η φοβερή του εξυπνάδα τον κάνει και τρομερό εκμεταλλευτή. Η καλή του αντίληψη τον κάνει να μαθαίνει εύκολα. Ας μην ξεχνάμε πως ήταν τα σκυλιά που είχαν στο τσίρκο. Τυχαίο; Δε νομίζω!

Ενεργητικός με όρεξη να κάνει μαζί σου πράγματα και πολυτάλαντος.

Ζώντας μαζί με τον Snow εξακολουθώ καθημερινά να εκπλήσσομαι για την συγκεκριμένη φυλή που δυστυχώς είναι παρεξηγημένη. Κολλάει με έναν άνθρωπο και τον ακολουθεί πίστα μέχρι ακόμα…και τον γκρεμό. 😜

Εάν κοινωνικοποιηθεί σωστά είναι τόσο γενναίος σαν να μην έχει συναίσθηση του μεγέθους του και αυτό μπορεί βέβαια να είναι αστείο, κάποιες φορές, ωστόσο, γίνεται επικίνδυνο.

Το μόνο αρνητικό που βλέπω εγώ στη συγκεκριμένη ράτσα είναι ο καλλωπισμός που χρειάζεται το τρίχωμα τους. Θέλει αρκετό χρόνο, χρήμα και όρεξη να βουρτσίζεις.

Τελικά…Όχι, δεν είναι για τον καναπέ. Είναι σύντροφος ζωής!

Μια εικόνα, χίλιες σκέψεις.

Πόσο με συγκίνησε αυτή η φωτογραφία! Την τράβηξε ο άντρας μου την περιόδο των Χριστουγέννων. Οι τετράποδοι φίλοι μου περιμένουν να με δουν να γυρίζω σπίτι.

Κι έτσι καταλαβαίνεις αυτό το δέσιμο που νιώθουν αυτά τα πλάσματα μαζί σου κι αισθάνεσαι τυχερός, που σου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσεις τον κόσμο των σκύλων, έναν κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούμε στην καθημερινότητα της παλαβής πλέον ζωής μας.

Η Λυγερή και οι τρεις σωματοφύλακες.

Θεωρώ ευλογία το να μεγαλώνει ένα παιδί παρέα με έναν σκύλο. Ακόμα θυμάμαι τη στιγμή, που γυρνώντας από το μαιευτήριο, άφησα την καλαθούνα με το μωρό στο πάτωμα και είδα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου η γνωριμία της Diddlina με την κόρη μου, Λυγερή. Το σκυλί μύριζε το μωρό και υποδεχόταν με τον τρόπο του, το καινούργιο μέλος της οικογένειας. 

Η Λυγερή, λοιπόν, μεγάλωσε και μεγαλώνει με σκυλιά να περιφέρονται συνεχώς γύρω της. Δεν ξέρω, αν όπως λένε ιατρικές έρευνες, της μείωσαν τις πιθανότητες για αλλεργίες ή άσθμα, αυτό, όμως, που μπορώ να δηλώσω είναι ότι οι τετράποδοι συγκάτοικοί μας, την βοηθούν καθημερινά να ξεκαθαρίζει στο μυαλό της, τι σημαίνει να μοιράζομαι, να αγαπώ δίχως όρους, να εμπιστεύομαι βασιζόμενη στο ένστικτο μου και να φροντίζω κάποιον που με έχει ανάγκη.