Πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς σκύλους;

Σήμερα το βράδυ και ενώ έβαζα την Λυγερή για ύπνο ήρθε ο Snow στο κρεβάτι της και επίμονα προσπαθούσε να πάρει ένα κουκλάκι. Γελάσαμε τόσο πολύ με την φάτσα του που την ρώτησα:

«Λυγερή πως θα ήταν η ζωή μας αν δεν είχαμε σκύλους;»

Η απάντηση ήταν καθηλωτική:

«Νομίζω πως δεν θα γελάγαμε ποτέ».

Η απάντηση της όσο κι αν ήταν μέσα στην υπερβολή της ενήλικης λογικής μας, με έκανε να νιώσω μια ευχαρίστηση στην ψυχή.

Γιατί αυτά τα πλάσματα σου δίνουν συνεχώς κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια αλλά όντως αγγίζει την ψυχή.

Ζώντας με ένα Toy Poodle.

Οι περισσότεροι το βλέπουν και το αποκαλούν σφουγγαρίστρα. Άλλοι λένε πως είναι ένα μικρόσωμο σκυλί που γαβγίζει συνέχεια. Κι άλλοι πως είναι σκυλί του καναπέ.

Και όλοι έχουν άδικο!

Αν δεν ζήσεις από κοντά ένα toy poodle δεν ξέρεις τι πάει να πει εξυπνάδα στον σκύλο. Το μυαλό τους δουλεύει σε χίλιες στροφές! Κατά την ταπεινή μου γνώμη, κάνει ακόμα και συνειρμούς.

Όπως βέβαια όλα τα σκυλιά θέλει εκπαίδευση γιατί η φοβερή του εξυπνάδα τον κάνει και τρομερό εκμεταλλευτή. Η καλή του αντίληψη τον κάνει να μαθαίνει εύκολα. Ας μην ξεχνάμε πως ήταν τα σκυλιά που είχαν στο τσίρκο. Τυχαίο; Δε νομίζω!

Ενεργητικός με όρεξη να κάνει μαζί σου πράγματα και πολυτάλαντος.

Ζώντας μαζί με τον Snow εξακολουθώ καθημερινά να εκπλήσσομαι για την συγκεκριμένη φυλή που δυστυχώς είναι παρεξηγημένη. Κολλάει με έναν άνθρωπο και τον ακολουθεί πίστα μέχρι ακόμα…και τον γκρεμό. 😜

Εάν κοινωνικοποιηθεί σωστά είναι τόσο γενναίος σαν να μην έχει συναίσθηση του μεγέθους του και αυτό μπορεί βέβαια να είναι αστείο, κάποιες φορές, ωστόσο, γίνεται επικίνδυνο.

Το μόνο αρνητικό που βλέπω εγώ στη συγκεκριμένη ράτσα είναι ο καλλωπισμός που χρειάζεται το τρίχωμα τους. Θέλει αρκετό χρόνο, χρήμα και όρεξη να βουρτσίζεις.

Τελικά…Όχι, δεν είναι για τον καναπέ. Είναι σύντροφος ζωής!

Μια εικόνα, χίλιες σκέψεις.

Πόσο με συγκίνησε αυτή η φωτογραφία! Την τράβηξε ο άντρας μου την περιόδο των Χριστουγέννων. Οι τετράποδοι φίλοι μου περιμένουν να με δουν να γυρίζω σπίτι.

Κι έτσι καταλαβαίνεις αυτό το δέσιμο που νιώθουν αυτά τα πλάσματα μαζί σου κι αισθάνεσαι τυχερός, που σου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσεις τον κόσμο των σκύλων, έναν κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούμε στην καθημερινότητα της παλαβής πλέον ζωής μας.

Η Λυγερή και οι τρεις σωματοφύλακες.

Θεωρώ ευλογία το να μεγαλώνει ένα παιδί παρέα με έναν σκύλο. Ακόμα θυμάμαι τη στιγμή, που γυρνώντας από το μαιευτήριο, άφησα την καλαθούνα με το μωρό στο πάτωμα και είδα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου η γνωριμία της Diddlina με την κόρη μου, Λυγερή. Το σκυλί μύριζε το μωρό και υποδεχόταν με τον τρόπο του, το καινούργιο μέλος της οικογένειας. 

Η Λυγερή, λοιπόν, μεγάλωσε και μεγαλώνει με σκυλιά να περιφέρονται συνεχώς γύρω της. Δεν ξέρω, αν όπως λένε ιατρικές έρευνες, της μείωσαν τις πιθανότητες για αλλεργίες ή άσθμα, αυτό, όμως, που μπορώ να δηλώσω είναι ότι οι τετράποδοι συγκάτοικοί μας, την βοηθούν καθημερινά να ξεκαθαρίζει στο μυαλό της, τι σημαίνει να μοιράζομαι, να αγαπώ δίχως όρους, να εμπιστεύομαι βασιζόμενη στο ένστικτο μου και να φροντίζω κάποιον που με έχει ανάγκη.

Ο τετράποδος φίλος μου μεγαλώνει. Τι πρέπει να κάνω για να παραμείνει υγιής!

Ο τετράποδος φίλος μου μεγαλώνει. Τι πρέπει να κάνω για να παραμείνει υγιής!

Έχοντας στο μυαλό μου την Diddlina που έκλεισε τον περασμένο Αύγουστο τα εννιά σκέφτηκα αυτό το άρθρο, που είχα γράψει παλιότερα και που πιστεύω, πως θα βοηθήσει όλους εσάς, που έχετε έναν σκύλο μεγάλο σε ηλικία.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε ποια θα πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι στον σκύλο μας όταν αυτός μεγαλώνει. Ακολουθούν 7 συμβουλές που θα σας βοηθήσουν.

1. Μάθετέ του να παραμένει κοντά σας και να αναγνωρίζει τις κινήσεις σας, έτσι ώστε ακόμα κι αν υπάρξει πρόβλημα με την ακοή του, να μπορεί να καταλαβαίνει από τις κινήσεις σας τι του ζητάτε.

2. Μην του στερήσετε την καθημερινή βόλτα. Αν έχει πρόβλημα με τις σκάλες ή με το «Ανέβα-Κατέβα» στο αυτοκίνητο, δοκιμάστε μια ράμπα, εάν είναι μεγαλόσωμος, ή την αγκαλιά σας, αν είναι μικρόσωμος.

3. Αφιερώστε του περισσότερο χρόνο. Αγκαλιάστε τον, χαϊδέψτε τον, κάντε του μασάζ. Αυτό θα τον δυναμώσει σωματικά και συγχρόνως θα του αυξήσει την αυτοπεποίθηση.

4. Ταίστε τον 3 με 4 φορές την ημέρα και ελέγχετε τακτικά το βάρος του.

5. Βγάλτε τον έξω περισσότερες φορές σε μικρότερης διάρκειας βόλτες.

6. Επισκεφθείτε τον κτηνίατρο σας για έλεγχο 2 φορές τον χρόνο.

7. Κάντε του ασκήσεις υπακοής ή διάφορα κόλπα που ήδη ξέρει, ώστε το μυαλό του να παραμένει σε εγρήγορση.

Η βασική βέβαια συνταγή, που είμαι σίγουρη πως όσοι με διαβάζετε, την ξέρετε όλοι και με το παραπάνω, είναι να τον αγαπάτε no matter what.

Κλείνω σήμερα με μια ανέμελη φωτογραφία της τρελόγριας από την πανέμορφη Μήλο.

Όχι. Ένας σκύλος δεν μπορεί να είναι δώρο Χριστουγέννων.

Με αφορμή μια φωτογραφία που έπεσε στα χέρια μου, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας δικά μου συναισθήματα.

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν πόσο μέσα στην καθημερινή μου ζωή έχω τα σκυλιά μου.

Κι επειδή έχω ακούσει πολύ συχνά τη φράση: «Η κόρη μου, μου ζήτησε ένα κουταβάκι για τα Χριστούγεννα» θέλω να φωνάξω ένα μεγάλο ΟΧΙ. Θεωρώ έγκλημα να πάρει κάποιος ως δώρο ένα σκύλο για το παιδί του. Για να αποκτήσει κάποιος σκύλο πρέπει να το θέλει αρχικά ο ίδιος. Ένα παιδί δεν θα αναλάβει ποτέ ολοκληρωτικά την φροντίδα ενός ζώου όσο χρονών και να είναι.

Όπως μου είχε πει κάποτε κάποιος φίλος, ο σκύλος είναι τρόπος ζωής. Αν αυτό δεν το έχουμε συνειδητά στο νου μας, ένας σκύλος θα είναι περισσότερο βάρος πάρα χαρά. Φανταστείτε πως στο σπίτι θα έχετε πάντα ένα μικρό παιδί που από μόνο του δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Συνεπώς, θα πρέπει εσείς να καλύπτετε τις ανάγκες του. Μπορεί όλα αυτά τα πλάσματα να είναι πάρα πολύ έξυπνα, όμως χρειάζονται μόνιμα και εφ´ όρου ζωής τους κάποιον να τα βγάλει βόλτα, να τους βάλει φαγητό και νερό, να τα πάει στον κτηνίατρο και φυσικά να τους κάνει παρέα.

Αν είστε διατεθειμένοι για κάποιες δεσμεύσεις τότε δεν θα το μετανιώσετε. Το συναίσθημα είναι απερίγραπτο. Είναι μια σχέση ζωής, που σε βοηθά συνεχώς να ανακαλύπτεις πράγματα για σένα τον ίδιο.

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν από εμένα και τους τετράποδους συντρόφους μου.

Κι όπως απάντησα σε κάποιον πριν περίπου έναν χρόνο, αν το παιδί σου θέλει σκύλο κι εσύ όχι, καλύτερα να του πάρεις ένα λούτρινο!😜

Πηγαίνοντας στον κτηνίατρο.

Με αφορμή την χθεσινή μας επίσκεψη στον κτηνίατρο για το καθιερωμένο εμβόλιο είπα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μας.

Ο καιρός βροχερός και η αίθουσα αναμονής γεμάτη με σκύλους και γάτες. Θα μου πείτε τώρα εσείς… Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να περιλαμβάνει η αίθουσα αναμονής σε ένα κτηνιατρικό κέντρο ρε κοπελιά… Και θα έχετε δίκιο!.

Ζήτησα κι εγώ να κάτσουμε ήσυχα σε μια γωνίτσα, μιας και το μαύρο μου σκυλάκι (η μαμά μου γελάει κάθε φορά που αποκαλώ τον Ράστα σκυλάκι) δεν είναι και το πιο ήσυχο πλάσμα του κόσμου. Ομολογώ πως έκατσε σε θέση «κάτω-μείνε» χωρίς να διαμαρτυρηθεί και περιμέναμε τη σειρά μας.

Και τότε ήταν που ξεκίνησε το πανηγύρι.

Η μία κυρία ήθελε να μάθει τι ράτσα ήταν το σκυλάκι μου.

Η άλλη ήθελε να πάω να κάτσω κάπου αλλού.

Η τρίτη, που είχε ένα ίδιο, ήθελε να μου εξιστορήσει μια βόλτα τους στο βουνό.

Η τέταρτη άφηνε το δικό της να γυρίζει και να μυρίζει όλη την αίθουσα.

Εγώ πάλι με την υπομονή, που δεν είναι και το πιο δυνατό μου σημείο, προσπαθούσα να έχω συνεχώς το νου μου στον Ράστα παραμένοντας ευγενική.

Αγαπημένοι μου, όταν πάμε στον κτηνίατρο με τον τετράποδο φίλο μας πρέπει να έχουμε συνεχώς την προσοχή μας σε εκείνον. Όχι μόνο γιατί μπορεί να βρίσκεται γύρω μας κάποιο επιθετικό σκυλάκι αλλά και γιατί ίσως και εκείνος χρειάζεται την παρέα μας για να νιώσει πιο άνετα σε έναν χώρο, που ενδεχομένως του προκαλεί στρες. Ας αφήσουμε λοιπόν τις κουβέντες για το τι κάνει ο δικός μας σκύλος (που το πιο πιθανό είναι να μην ενδιαφέρει και κανέναν) στο σπίτι μας κι ας επικεντρωθούμε σε αυτόν που στο κάτω κάτω είναι και η παρέα μας γιατί αν δεν είναι, ε, τότε κάποιο λάθος έχουμε κάνει που τον επιλέξαμε να είναι μαζί μας.

Εμείς πάντως περάσαμε ανώδυνα και αυτή την δοκιμασία, κάναμε το εμβόλιο μας και τρέξαμε μαζί μέχρι το αυτοκίνητο κάτω από τη βροχή διασκεδάζοντας το!

Ζώντας με ένα Jack Russell Terrier.

Αν δεν ξέρεις τι είναι και το πάρεις για την ομορφιά του, την έχεις πατήσει!

Αυτά τα γλυκά πλάσματα μπορούν να σε στείλουν στον ψυχίατρο. Η ενέργειά τους είναι συναρπαστική και σε συνδυασμό με την ισχυρογνωμοσύνη τους μπορούν να σε βγάλουν εκτός εαυτού. Αγαπησιάρικοι και καλοί σύντροφοι αν και εφόσον μεγαλώσουν σωστά.

Ζώντας με την Diddlina ένα Jack Russell full στην ζωντάνια ακόμα και τώρα που έχει κλείσει τα 9, μπορώ με σιγουριά να πω πως τα Jack Russell Terrier δεν είναι σκυλιά για το μέσο όρο. Χρειάζονται πολύ εκτόνωση, φοβερή πειθαρχεία και πολλές ώρες δουλειά για να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Εγώ πάντως την τρελόγριά μου δεν την αλλάζω με τίποτα παρόλο που η φίλη μου η Υλένια φεύγει από το σπίτι μας γεμάτη τρίχες κάθε φορά.

Τα δίνει όλα όταν πρόκειται για την μπάλα, είναι μανιακή με τη θάλασσα, μπορεί να κάτσει μέσα παίζοντας μέχρι και έξι ώρες.

Της αρέσει το Agility.

Λατρεύει τον Άγιο Βασίλη😜!

Αλλά κι εμένα…❤️!

Και φυσικά όπως όλες οι γυναίκες, της αρέσει να βγαίνει βόλτες μαζί μου στα μαγαζιά πάντα ντυμένη με την τελευταία λέξη της μόδας😜!

Καταλαβαίνει τα πάντα και για να είμαι ειλικρινής είναι η πιο τρυφερή κι από τους τρεις τους.

Έτσι λίγο πολύ είναι αυτή η φυλή. Αν είστε διατεθειμένοι να τους αφιερώσετε πολύ χρόνο, τότε δεν θα το μετανιώσετε!

Στιγμές.

Όμορφες.

Μοναδικές.

Τρυφερές.

Ανεπανάληπτες.

Παιχνιδιάρικες.

Αξιοσημείωτες.

Αξέχαστες.

Ευλογημένες.

Περίεργες.

Κωμικές.

Στιγμές που σου κόβουν την ανάσα και νιώθεις την ψυχή σου να πλημμυρίζει από αγάπη.

Είναι οι στιγμές που παιρνώ μαζί τους.

Κι εσείς;

Πως θα περιγράφατε τις στιγμές μαζί με τον τετράποδο φίλο σας;